Różnice między drukiem standardowym a technologiami druku zabezpieczonego

Organizacja sprzedaży przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1szy rzut oka mogą wydawać się mało ważne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko funkcję informacyjną, niemniej jednak także stanowią bazę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej korzystać.

Ich konstrukcja uzależniony jest od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz używanych urządzeń. Całkiem inaczej wytwarza się bilety jednorazowe, a całkiem inaczej okresowe, na których musi znaleźć się więcej danych. W sytuacji tych drugich istotne jest w głównej mierze oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia oraz ewentualnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca często mają mało czasu na jego sprawdzenie.

Przygotowanie takich materiałów wymaga implementacji technologii produkcji do ich późniejszego użycia. Druk biletów może być realizowany na różnorakich rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na pozyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Oczywiście nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować kłopoty z podawaniem, jednak podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają również wymiary arkuszy, sposób cięcia oraz rozmieszczenie perforacji, o ile dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu należy przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy umieszczone zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Dosłownie niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na poprawność odczytu.

W sytuacji dokumentów wykorzystywanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje także ograniczenie możliwości ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu wykorzystuje się druk zabezpieczony, w którym projekt graficzny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego rodzaju obejmują w głównej mierze specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze należy uwzględnić zarówno koszt stworzenia, jak i sposób weryfikacji dokumentu w trakcie testom. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi lub poprzez zestawienie z ustalonym wzorem. Istotne jest także zachowanie powtarzalności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie albo rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie nietypowych sztuk.

Na sposób przygotowania biletów wpływa też rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Coraz częściej papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie dystrybucji. W takiej sytuacji sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność kodu z bazą danych oraz poprawne działanie urządzeń stosowanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga zatem współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji kontroluje się między innymi kontrast kodów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Powinno się również uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą zmodyfikować wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na sposobność odczytania zawartych w nim danych.

Sprawdź: druk biletów.